Bəzən bir insanın ömrü illərlə deyil, etdiyi fədakarlıqla ölçülür. Çingiz Mustafayev məhz belə ömür yaşayanlardan idi. O, sadəcə jurnalist deyildi. O, müharibənin içində həqiqəti çəkən, xalqın acısını dünyaya göstərən, kameranı silah kimi istifadə edən bir qəhrəman idi.1960-cı ildə dünyaya gələn Çingiz Mustafayev əslində həkim idi. Lakin Vətən torpaqlarında müharibə başlayanda o, sakit kabinetdə oturmağı seçmədi. O, odlu-alovlu cəbhə xəttinə yollandı. Çünki anlayırdı ki, həqiqət göstərilməsə, tarix təhrif oluna bilər. Və o, həqiqəti lentə almağı özünə borc bildi.1992-ci ilin fevralında baş verən Xocalı soyqırımından sonra hadisə yerinə ilk gedən jurnalistlərdən biri də məhz Çingiz oldu. Onun çəkdiyi dəhşətli kadrlar təkcə Azərbaycan üçün deyil, bütün dünya üçün bir sübut idi. O görüntülər insanlığa qarşı törədilmiş vəhşiliyin susdurula bilməyəcəyini göstərdi.Çingiz Mustafayev hadisələri uzaqdan izləmirdi. O, mərmilərin düşdüyü, güllələrin uçduğu nöqtədə dayanırdı. O, qorxunu susdurmuşdu. Çünki onun üçün ən böyük qorxu həqiqətin gizlədilməsi idi.1992-ci ilin iyun ayında Ağdam istiqamətində döyüşləri lentə alarkən minaatan mərmisinin partlaması nəticəsində şəhid oldu. O an belə kamera işləyirdi. Son nəfəsinə qədər öz missiyasını yerinə yetirdi. Ölümündən sonra ona Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı adı verildi. Bu ad onun qanı və cəsarəti ilə yazılmış bir tarixdir.Çingiz Mustafayevin kamerası susdu, amma çəkdiyi kadrlar danışmağa davam edir. Onun adı Azərbaycan jurnalistikasında fədakarlığın, prinsipiallığın və vətənpərvərliyin simvoluna çevrilib.Qəhrəmanlıq bəzən səngərdə, bəzən tribunada, bəzən də kameranın arxasında olur. Çingiz Mustafayev sübut etdi ki, həqiqət uğrunda mübarizə aparan hər kəs qəhrəmandır.Onun ömrü qısa oldu, amma qoyduğu iz əbədidir. Tarix onu unutmayacaq.Çünki o, tarixi lentə aldı.
Ruhun şad olsun, unudulmaz qəhrəman.
İctimai fəal Vaqif Məhəmməd oğlu.
